பெயர்கள், மக்கள், அடையாளம்

ஒரே சமூகத்தின் பல பெயர்கள்

சௌராஷ்டிரர்கள் பல்கார் என்றும் அழைக்கப்படுகின்றனர். சௌராஷ்டிரம் என்பது அவர்களின் மொழிக்கும் சமூகத்திற்கும் வழங்கப்படும் பெயர். வரலாற்று நூல்களில் சௌராஷ்டிரம், பட்நூலி, பட்டுநூல்காரர் போன்ற பல பெயர்களும் எழுத்து வடிவங்களும் காணப்படுகின்றன. இவற்றைக் கவனமாகப் படிக்க வேண்டும். நிர்வாகம் வழங்கிய பெயரும், தொழிலைக் குறிக்கும் பெயரும், மக்கள் தங்களை அழைத்துக்கொள்ளும் பெயரும் எப்போதும் ஒரே பொருளைக் கொண்டிருப்பதில்லை.

தமிழ்ப் பதிவுகளில் பட்டுநூல்காரர் என்ற பெயர் பட்டுநூல் மற்றும் நெசவுடன் சமூகத்தை இணைக்கிறது. எட்கர் தர்ஸ்டனும் கே. ரங்காச்சாரியும் 1909 இல் வெளியிட்ட தொகுப்பு, பல முந்தைய விவரிப்புகளை “Patnulkaran” என்ற தலைப்பில் திரட்டுகிறது. சௌராஷ்டிரம் என்ற சமூகப் பெயர் அதிகமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டதையும் அது பதிவு செய்கிறது. அந்தக் காலத்தில் மக்கள் எவ்வாறு வகைப்படுத்தப்பட்டனர், தங்களை எவ்வாறு அடையாளப்படுத்தினர் என்பதை இதிலிருந்து அறியலாம். சமூகம் எப்போது தோன்றியது என்பதை இந்தப் பெயர்ப் பயன்பாடு மட்டும் நிரூபிக்காது. ^[4]

தொழிலும் அடையாளமும்

பதிவுகளில் காணப்படும் சௌராஷ்டிர வரலாற்றில் நெசவும் பட்டு வணிகமும் முக்கிய இடம் வகிக்கின்றன. அரசர்கள், வணிகர்கள், நகரச் சந்தைகள் ஆகியவை சமூகத்தின் குடியேற்றங்களுக்கு ஏன் முக்கியமாக இருந்தன என்பதை அவை விளக்க உதவுகின்றன. அண்டை மக்களிடமிருந்து மொழியால் வேறுபட்டவர்களை, வெளியிலிருந்தவர்கள் தொழிலின் அடிப்படையில் அழைப்பதற்கும் அவை காரணமாக அமைந்தன.

ஆனால் நெசவுடனான வரலாற்றுத் தொடர்பை, யார் சௌராஷ்டிரர் என்பதைத் தீர்மானிக்கும் விதியாக மாற்ற முடியாது. ஒரு கைத்தொழிலைத் தாங்கும் குடும்பங்கள், அதன் பொருட்களை விற்பவர்கள், வேறு தொழில்களில் ஈடுபடுவோர் ஆகிய அனைவரும் சமூகத்தின் பகுதிகள். இன்று அனைவரையும் பட்டு நெசவாளர்கள் என்று விவரிப்பது, முக்கியமான ஒரு மரபையே சமூக அடையாளத்தின் தவறான எல்லையாக மாற்றிவிடும்.

பழைய நூல்களைப் படிக்கும்போதும் இந்த வேறுபாடு தேவை. தர்ஸ்டனின் தொகுப்பில் அக்காலத் தொழில்கள் பற்றிய செய்திகள், முன்னோர் பற்றிய சமூக விளக்கங்கள், சமூகப் படிநிலை குறித்த வாதங்கள் ஆகியவை கலந்துள்ளன. ஒரே பக்கத்தில் இருந்தாலும் இவை வெவ்வேறு வகையான சான்றுகள். ^[4]

பூர்வீக நினைவும் வாழ்விடமும்

முன்னோர் எங்கிருந்து வந்ததாக நினைவுகூரப்படுகிறார்கள் என்பதற்குப் பூர்வீகக் கதை பதிலளிக்கிறது. அவர்கள் தங்கிய இடங்களில் எவ்வாறு வாழ்க்கையை அமைத்தனர் என்பதைக் குடியேற்ற வரலாறு ஆராய்கிறது. சௌராஷ்டிர வரலாற்றுக்கு இரண்டு கேள்விகளுமே தேவை. மேற்கிந்தியத் தாயகம் பற்றிய நினைவு இருப்பதால், தமிழ்நாட்டில் தலைமுறைகளாக வாழ்ந்த வாழ்க்கை ஒரு தற்காலிக அத்தியாயமாகிவிடாது.

வரலாற்றாசிரியர்கள் டக்ளஸ் ஹெய்ன்ஸும் தீர்த்தங்கர் ராயும் புலம்பெயர்வு நினைவுகளைச் சமூக உருவாக்கத்தின் ஒரு பகுதியாக அணுகுகின்றனர். அதே நேரத்தில், விடுபட்ட எல்லா தேதிகளையும் இந்த நினைவுகளால் நிரப்ப முடியாது என்றும் எச்சரிக்கின்றனர். பயணத்தை நினைவுகூர்வதும், அதன் ஒவ்வொரு கட்டத்தையும் ஆவணங்களால் உறுதிப்படுத்துவதும் வெவ்வேறு வரலாற்றுப் பணிகள். ^[1]

எனவே பெயர்கள் ஒரு தொடக்கத்தைத் தருகின்றன. ஒரு மக்களின் முழு வரலாற்றையும் அவை தனியாகச் சொல்லிவிடுவதில்லை. மொழி, தொழில், குடும்ப நினைவு, வாழும் ஊருடனான பிணைப்பு ஆகிய ஒவ்வொன்றும் கதையின் ஒரு பகுதியை வெளிச்சமிடுகின்றன. இவற்றை இணைத்துப் பார்ப்பது தொடர்ச்சியையும் மாற்றத்தையும் ஏற்கும் வரலாற்றுக்கு வழிவகுக்கிறது.