தறி, குடும்பம், உழைக்கும் வாழ்க்கை

ஒரு தொழிலுக்குள் அடங்காத வரலாறு

சௌராஷ்டிரர்களைப் பட்டு நெசவாளர்கள் என்று மட்டும் விவரிப்பது, ஒரு துணி உருவாவதற்குப் பின்னுள்ள பல பணிகளையும் உறவுகளையும் மறைத்துவிடும். நூல் தயாரித்தல், நெய்தல், சாயமிடுதல், விற்பனை செய்தல் ஆகியவற்றுக்கு வெவ்வேறு திறன்கள் தேவைப்பட்டன. கூலிக்காக உழைத்த குடும்பங்களுக்கும் மூலப்பொருட்களை முன்பணமாக வழங்கிய அல்லது துணியை விற்ற வணிகர்களுக்கும் இடையிலான வேறுபாடுகளும் மறைந்துவிடும். பணியைச் செய்தவர் யார், கருவிகள் யாருக்குச் சொந்தம், வருவாயைப் பெற்றவர் யார் என்ற கேள்விகள் தொழில் வரலாற்றுக்கு அவசியம்.

2026 இல் வெளியான பூர்ணிமா ஸ்ரீ டி. எம். அவர்களின் குடும்ப அனுபவப் பதிவு, வீட்டுக்குள் நடந்த நெசவு, பகிர்ந்துகொள்ளப்பட்ட பணிகள், கல்விக்குப் பிறகு வேறு தொழில்களுக்குச் சென்ற இளைய தலைமுறை ஆகியவற்றை விவரிக்கிறது. குறிப்பிட்ட குடும்பங்களின் அனுபவச் சாட்சியாக அது மதிப்புடையது. முழுச் சமூகத்தையும் அளவிடும் புள்ளிவிவரமாக அதைக் கருத முடியாது. ^[12]

சோதனைகளும் கண்டுபிடிப்புகளும்

தர்ஸ்டன், ரங்காச்சாரி ஆகியோரின் 1909 தொகுப்பு, நெசவுக் கருவிகளில் நிகழ்ந்த சோதனைகளையும், ஏ. ஏ. குப்புசாமி ஐயருடன் தொடர்புடைய மேம்படுத்தப்பட்ட நூலிழைகளைப் பிரிக்கும் கருவிக்கான உரிமத்தொகைத் தகராறையும் பதிவு செய்கிறது. மதுரையில் வளர்ந்த அலிசரின் சாயத்தொழிலையும் அது விவரிக்கிறது. இயந்திரங்கள், காப்புரிமைகள், தொழிற்சாலை வேதிப்பொருட்கள் ஆகியவற்றுடன் கைத்தொழில் கொண்டிருந்த தொடர்பை இப்பகுதிகள் காட்டுகின்றன. நூலாசிரியர்களின் இன, சாதி மதிப்பீடுகளை விமர்சனத்துடன் அணுக வேண்டும். ^[4]

எனவே தொழில்நுட்பமும் இந்த வரலாற்றின் ஒரு பகுதியே. கையால் செய்யப்பட்ட வேலை சோதனை முயற்சிகள் இல்லாததாக இருக்கவில்லை. புதிய முறையை ஏற்றுக்கொள்வது அதன் செலவு, உரிமை பற்றிய தகராறுகளையும் உருவாக்கக்கூடும்.

சமூக உறவுகளும் தொழிலாளர் நலன்களும்

பொருளாதார ஒற்றுமையை வரலாற்றாசிரியர்கள் வெவ்வேறு விதமாக விளக்கியுள்ளனர். தீர்த்தங்கர் ராயின் 1997 ஆய்வு சமூக உறவுகளையும் தொழில்முயற்சியையும் ஆராய்கிறது. கருணா டீட்ரிக் வீலெங்காவின் பிற்கால ஆய்வு, ஒரே சமூக அடையாளம் வர்க்க அடிப்படையிலான அமைப்புகளுக்கு இடமளிக்கவில்லை என்ற கருத்தைக் கேள்விக்குட்படுத்துகிறது. 1940 களில் சௌராஷ்டிர நெசவாளர்களின் தொழிற்சங்கச் செயல்பாடுகளையும், அதில் ஆர். கே. சந்துலால், ஆர். வி. சித்தா ஆகியோரின் பங்கையும் அவர் பதிவு செய்கிறார். ஒரே சமூகத்தைச் சேர்ந்திருப்பது, ஊதியம் அல்லது வணிகர்களின் லாபம் குறித்த கருத்து வேறுபாடுகளை அகற்றிவிடவில்லை. ^{[6] [5]}

வெற்றிபெற்ற வணிகக் குடும்பங்கள் வழியாக மட்டுமே சொல்லப்படும் சமூக வரலாற்றில், தொழிலாளர்களின் தேர்வுகளுக்கும் இந்த வேறுபாடு இடமளிக்கிறது.

பெண்களின் உழைப்பும் குடும்ப மாற்றமும்

ஒரு வணிகரின் வாழ்க்கை வரலாற்றில் இடம்பெறாமல் போகக்கூடிய உழைப்பையும் தறி நம் கவனத்திற்குக் கொண்டுவருகிறது. பெண்களும் ஆண்களும் நெய்ததைப் பூர்ணிமா நினைவுகூர்கிறார். குடும்ப உற்பத்தியில் குழந்தைகளின் பங்கையும் விவரிக்கிறார். வருமானம், கல்வி, நேரம், வீட்டுக்கு வெளியிலான வாய்ப்புகள் பற்றிய கேள்விகளை இந்நினைவுகள் எழுப்புகின்றன. பெண்களோ குழந்தைகளோ தொடர்ந்து அப்பணியையே செய்ய வேண்டும் என்பதற்கான விதியாக இவற்றைப் படிக்கக்கூடாது. ^[12]

சுங்குடியும் அங்கீகாரமும்

மதுரை சுங்குடிக்கு, விண்ணப்ப எண் 21 இன் அடிப்படையில், 12 டிசம்பர் 2005 தேதியிட்ட புவிசார் குறியீட்டுச் சான்றிதழ் வழங்கப்பட்டது. அதிகாரப்பூர்வக் கோப்பு நவீன அங்கீகார நடைமுறையைப் பதிவு செய்கிறது. அத்தேதி கைத்தொழில் தொடங்கிய காலத்தை நிரூபிக்காது. விண்ணப்பதாரரின் வரலாற்று விளக்கத்திற்கும் தனியான ஆதாரச் சரிபார்ப்பு தேவை. ^[11]

இப்பதிவுகள் திறனும் மாறிவரும் தேர்வுகளும் கொண்ட உழைப்பின் வரலாற்றைக் காட்டுகின்றன. மரபாக வந்த கைத்தொழில் சமூகத்தின் கதையில் ஒரு பகுதி. அச்சமூகத்தைச் சேர்ந்தவராக இருப்பதற்கு அதைச் செய்வது நிபந்தனையல்ல.